Ik mijn onderwijs hanteer ik de volgende principes:

Interactie:       Studenten leren alleen als ze bij de stof worden betrokken. Voor zover betaalbaar, probeer ik daarom veel interactie te organiseren: discussies, opdrachten, vragen,...

Elk zintuig:     Iedereen leert anders. Zelf leer ik het best door visueel materiaal, maar anderen hebben meer auditieve of tactiele impulsen nodig. Ik probeer zoveel zintuigen aan te spreken als ik kan, zelfs geur en smaak, als het college zich er toe leent.

Efficiënte IT:   Interactief les geven is intensief en dus duur. Daarom probeer ik ICT te gebruiken waar mogelijk: ik probeer bijvoorbeeld Blackboard maximaal in te zetten en probeer administratie te automatiseren. Het moet wel praktisch blijven, want ICT kan ook een doel op zich worden en dan gaat het mis.

Aansluiten:     Ik probeer bij studenten aan te sluiten: wat zijn hun vragen, wat houdt hen bezig, waar hebben ze in hun studie en carrière wat aan? Dat kunnen heel praktische skills zijn, maar ook zware theoretische concepten.

Uitdagen:        Ik mik altijd net ietsje te hoog. Ik zorg dat de beoordeling van een vak aansluit bij wat studenten realistisch kunnen halen, maar ze mogen best ook af en toe voelen dat het water verderop nog veel dieper is.

Kritisch:          Ik wil studenten graag de tools meegeven om de wereld kritisch tegen het licht te houden, ook al gaat het om hun (of mijn) diepste overtuigingen.

Evalueren:      Ik probeer altijd goed te luisteren naar de evaluaties door studenten want alleen zo kan ik een vak echt verbeteren. Dat betekent niet dat ik zomaar aan alle wensen toegeef.

Mijn zwakke punt in onderwijs is dat ik er te veel tijd in stop. Onderwijs wordt namelijk niet gewaardeerd in het academisch bestaan en wie carrière wil maken, komt het snelst vooruit door zo weinig mogelijk aan onderwijs te doen. Je kan niet genoeg publicaties per jaar hebben, maar met een 9 op je onderwijsevaluaties schiet je niets op en ben je 'niet efficiënt bezig'. De enige goede evaluatie door studenten is daarom 'net genoeg', dus tussen 6 en 7. De druk vanuit universiteiten om dit probleem op te lossen via evaluaties, regels en procedures leidt helaas voornamelijk tot bureaucratisering en ritual compliance. Ik ben daar helaas heel cynisch over geworden. Zelf schaam ik me echter dood als ik slecht college sta te geven en dus blijf ik er te veel tijd in stoppen. Ik heb dus last van schaamte. Ik heb daar nog geen cursussen voor gevonden.